Veel sensoren meten de temperatuurontwikkeling, en dus de sterkte in het beton. Vaak is het echter beter aan het oppervlak te meten.

Voor vlakke delen is de temperatuurgradiënt door het materiaal erg gering. Een oppervlaktemeting is daar equivalent aan een kernmeting. Maar ook voor dikkere delen kan de temperatuur aan het oppervlak een belangrijke meting zijn. Juist aan de randen van op buiging belaste constructiedelen worden de grootste rekken en spanningen opgebouwd. In die gevallen is de kern zelfs min of meer spanningsvrij. Voor centrisch belaste elementen is de spanningsverdeling weliswaar uniform, maar is een oppervlaktemeting in ieder geval veilig. Aan de randen is de temperatuurontwikkeling, en dus de rijpheid en sterkte,  altijd lager dan of gelijk aan de kern.

In het proces heeft de Vlakke Sensoreen groot voordeel. Hij hoeft niet in het beton te steken, waardoor de kist volledig glad kan blijven. Ook zijn er geen extra handelingen ontstaan voor de stortploeg. De Vlakke Sensoris een integraal, niet bewegend onderdeel van de kist!